Ik ben erachter gekomen dat ik een karmadrager ben. Ik leef niet alleen het leven van mijn vader, maar ook van mijn oma en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik verweet mijn vader van narcistische trekjes, maar ben erachter gekomen dat ik ze zelf ook heb. Dat was wel even schrikken, maar toen kwam ik erachter dat iedereen ze heeft, want daar zijn we mensen voor. Ik merk wanneer ik in mijn hoofd ga zitten en dus geen geloof, hoop en vertrouwen heb en in mijn angst zit, ik controle wil houden over alles en iedereen, maar wanneer ik dan weer yoga of een meditatie heb gedaan kan ik die controle loslaten en weet ik dat ik dit niet ben, want ik ben een mooi mens van liefde en licht net als mijn vader, al is hij dat door alles wat hij heeft meegemaakt vergeten en gaat het ook niet meer leren, dit is zijn bestemming. Hij is hij en ik ben IK en dat maakt mij niet beter dan hem maar anders. Doordat ik wel het donker in de ogen heb durven kijken, matchen mijn vader en ik niet meer. It takes two to tango en ik ben uit die tango gestapt en niet omdat ik niet van hem houd, maar puur uit zelfbehoud, zelfbescherming.