Ik leef niet meer voor jou, dit lied van Marco Borsato, was mijn lijflied toen het uit was met mijn 1e vriendje, maar nu pas realiseer ik mij dat dat helemaal niet gericht was naar mijn ex, maar naar mijn vader. Mijn vader en ik hebben heel lang goed met elkaar kunnen opschieten totdat ik aan mijn grenzen ben gaan werken en haptotherapie ben gaan doen. Vanaf dat moment vond hij mij maar lastig en vooral ook egoïstisch. Wanneer ik dan na een tijdje weer even in mijn oude patroon verviel en hem weer aan het pleasen was, ging het weer goed tussen ons tot een half jaar geleden. Een half jaar geleden kwam ik weer tot mezelf en dacht dit wil ik niet meer. Hij neemt mij maar zoals ik ben en anders niet. Nu weet ik dat de reden dat we het vroeger zo goed konden vinden, kwam omdat ik altijd maar ja en amen zei en alles maar deed zoals hij dat wilde. Sinds ik in januari besloten heb mijn eigen weg te gaan, heb ik hem niet meer gezien en gesproken en ik vind het prima, het is goed zo, tenminste dat zegt mijn ratio, in mijn hart doet het nog wel pijn en had ik graag gewild dat het anders zou zijn, maar het is zoals het is. Ik heb hem in liefde los gelaten. Nu ik zo terugkijk op mijn leven zijn mijn relaties met alle andere mannen ook nooit gezond en niet in balans geweest totdat ik Gerben mijn man tegenkwam al heeft dat ook wel wat voeten in de aarde gehad. Ik voel veel meer van mensen dan ze mij vertellen en dus verstik ik ze wel eens met mijn liefde en aandacht en heel veel kunnen daar niet mee omgaan. Mijn man, toen nog mijn vriendje, kon daar in het begin ook niet mee omgaan en daardoor is het ook een keer uit geweest tussen ons, maar binnen 24 uur was het weer aan. Daardoor weet ik ook dat hij de ware is, mijn zielenmaatje, want hij accepteert mij zoals ik ben. Hij kan mij niet in alles volgen, want soms ga ik wel erg diep, maar hij laat mij ZIJN. Ik ben nu 42 en wil niet meer leven voor mijn vader maar voor mezelf en dat ga ik nu ook doen, want ik ben het waard om van te houden en om hier te zijn. Dat is uiteraard weer mijn ratio, maar dankzij een verhaal wat ik las op Facebook weet ik ook hoe ik dat laatste oude pijnlijke stukje in mijn hart moet helen.
Zie iedere emotie die langs komt als een blauwdruk van het verleden.
Het is oud, het probeert jou weer die vervelende pijn te laten voelen.
Die pijn is van toen, niet van nu.
Elke keer als dat moment van pijn weer omhoog komt, kijk je er naar, van “Ah daar is hij weer.”
Je lacht er om en je laat hem weer vertrekken.
Ga niet die pijn voelen, daardoor heeft het jou weer in zijn macht.
Wees je bewust van de stilte in je benen, je voeten, je handen.
Ga met je gedachten daar naartoe als er zich een emotie aanbied.
Als je dat doet, zal het geen vat op je krijgen.
Je verandert gewoon je gedachten. Eigenlijk heel simpel, maar voor velen heel erg moeilijk.
Mocht je jezelf herkennen in dit verhaal en je hebt Facebook dan is het de moeite waard om dit verhaal te lezen met de titel Hou van mij.